Opvulling: de afleiders in ons leven

De Hartenvriend Uit 't hart 0 reacties

Naast onze dagelijkse verplichtingen (draaiende houden van ons werk, ons gezin, ons huishouden) zijn we door de dag heen druk bezig met van alles en nog wat. Dit kan vaak een vorm van opvulling zijn: ons bezig houden met zaken die er eigenlijk niet toe doen. We hebben dit soms in de gaten en voelen onszelf er dan schuldig over, of we zijn zo gewend aan de vaak onschuldig lijkende patronen dat we er niet eens meer bij stil staan dat we het doen.

Voor je verder leest: wat stel jij je voor bij opvulling?

Opvulling

Opvulling heeft bijna iedereen in zijn leven. Opvulling heeft eigenlijk altijd te maken met de relatie die we met onszelf hebben. Opvulling is eigenlijk afleiding, en de mens heeft vaak de behoefte aan afleiding.

Waarom laten / willen we ons afleiden?

Het hele leven draait er eigenlijk om dat we dichter bij onszelf komen. Om te ontdekken wie we echt zijn en hier te allen tijde trouw aan blijven. En dit is ontzettend moeilijk. Want door het leven heen is het op momenten soms erg moeilijk (geweest) om “de waarheid” onder ogen te zien. Bijvoorbeeld:

• Je bent in je jeugd ontzettend afgekraakt om wie je was, stel je bent uitgelachen omdat je (over)gevoelig bent, en je ouders / familie wisten hier niet mee om te gaan. Hierdoor heb je geleerd om dit deel van jezelf niet lief te hebben en te voeden, maar heeft men je ook ontzettend verdriet gedaan omdat je gevoel niet serieus werd genomen.

Wat je in bovenstaand voorbeeld dan eigenlijk niet onder ogen wil komen, is dat het als een enorme pijn voelt wanneer je wordt afgewezen. Zeker als je nog jong en onbevangen bent, komt dat besef hard aan. En soms te hard, waardoor je een pantser, of schild gaat ontwikkelen om de waarheid maar niet te hoeven voelen. De heftige emotie, in dit geval een heel diep verdriet, kunnen we heeeeeel ver weg stoppen tot we “vergeten” wat het verdriet was. We dragen dat verdriet diep met onszelf mee, en hebben geleerd om ons gevoel vaak weg te stoppen in plaats van het te omarmen. Veel mensen die HSP zijn zullen bovenstaand voorbeeld wellicht herkennen. Opvulling is wegstoppen van iets waar we bang voor zijn.

Denk eens na: welke gewoontes heb jij in je jeugd aangewend? En kun je je herinneren of dit vast hangt aan een bepaalde heftige / zware emotie van vroeger?

Omdat we het moeilijk vinden om confrontaties met onszelf aan te gaan, ontwikkelen we dus allerlei gewoontes om dat oude gevoel af te blokken. We willen eigenlijk die bodemloze put van oneindig lijkend verdriet opvullen met zoveel mogelijk dingen, zodat we het liefst nooit meer terug hoeven te gaan naar die herinnering van verdriet. Er zijn veel verschillende vormen van opvulling die we makkelijk in een stereotype beeld kunnen zetten, dat wil zeggen dat je er makkelijk een beeld bij kunt voorstellen. Iedereen heeft het wel eens meegemaakt van zichzelf, of in de omgeving.

Wat zijn verschillende vormen van opvulling?

De mens, en zijn geest, is ontzettend creatief in het vinden van manieren om onszelf op te vullen met niets en nog niets. Dit allemaal om ons af te leiden van de eerder genoemde bodemloze put van heftige emoties. Je kunt het zo gek niet bedenken of de mens vindt wel afleiding van datgene wat hij niet wil voelen. Enkele voorbeelden:

• In voeding vinden we voldoende opvulling om onze leegte te vullen. Eten en drinken zijn vaak vervangers van ons innerlijk gevoel: dus middelen om onze emotie te vervangen. Denk aan de emotionele eters, of de emotionele niet-eters.

• TV: als je wil kun je uren wegzappen en zo een hele avond volmaken. Een zogenaamde manier van “afschakelen” van een dagje werken, kan ook een manier zijn om je gevoel uit te doven. We worden gevoelloos want met de tv aan hoeven we niet te voelen.

• Roken: de mensen die gestresst raken, en meteen grijpen naar een sigaret. Ze gaan niet eens op in de ervaring van de sigaret, genieten niet, maar die sigaret moet en zal zo snel mogelijk op gaan!

• Drugs: dit gebruikt men om te vluchten uit de realiteit, om de zorgen te vergeten, om zich te verlichten van de zwaarte van het leven. Ze kunnen het leven zonder drugs niet meer aan!

• Computer(gaming): videogames spelen is vaak (niet altijd!) een manier om te vluchten voor het dagelijkse leven. Even in een andere wereld duiken, omdat je het in de echte wereld vaak niet aan kan. De computerwereld is veilig en voorspelbaar en de “taal” van de computer is begrijpelijk en duidelijk.

• Andere mensen: om onze stilte op te vullen, omringen we ons vaak met mensen. Deze mensen dienen dan puur ter vermaak en brengen ons eigenlijk vrij weinig. Ze zijn er puur “ter opvulling” en zodra ze de deur uit zijn voel je je niet rijker, soms zelfs armer of vermoeider. Iedereen kent de uitspraak (en misschien ook het gevoel) van: “heel veel mensen om je heen hebben en je toch ontzettend eenzaam voelen”.

• Seks: er zijn veel mensen die “geven” het weg aan anderen. Zonder erbij na te denken waarom ze dit doen. Seks is gewoon een ruilmiddel wat je uitwisselt met elkaar, het heeft geen waarde. Je kon net zo goed een avond voor de tv hangen want enige betekenis heeft een dergelijke seksuele uitspatting niet. Denk aan het beeld van de verstokte vrijgezel die veel one nights stands heeft gehad maar geen enkele relatie kan vasthouden.

• Een geheel aparte categorie van “mensen” zit in de social media. Denk eens na: hoeveel minuten, uren per dag zijn we doorgaans bezig met social media? We checken onze whatsapp, we zitten uren op Facebook of Twitter. We doen dit vanuit verveling, als we niks te doen hebben of gewoon vanuit gewoonte. Kun jij een week zonder je Facebook te checken? Een dag?

Er zijn veel mensen die de dagelijkse ellende op Facebook bijna op lijken te zoeken, om er zich helemaal in te verdrinken. Ze gaan op in allerlei discussies, en besteden veel tijd aan het zich identificeren met het verdriet van anderen, omdat ze dat van zichzelf al niet meer aankunnen! Mensen zoeken hiermee eigenlijk een manier om hun leegte (emotie) te uiten, maar komen vaak niet verder dan dat ze enkel hun leegte vullen met emoties van anderen. Het is net zo verslavend als alles wat hierboven verder staat…

Er zijn vast nog meer manieren van opvulling die het vermelden waard zijn!

Welke vorm van opvulling herken je bij jezelf? Kun je er even bij stil staan wanneer je deze gewoonten hebt aangewend, en waarom ze er nog zijn?

Bij elke vorm van opvulling ontstaat er gewenning! Niet alleen bij de drugs / drank. Maar ook bij de andere vormen ervan, raak je gewend aan de handeling. Wanneer je gewend raakt aan iets, geeft het niet meer de oorspronkelijke “kick” die het je eerst gaf. Dus: je komt toch weer dichter bij het oorspronkelijke gevoel wat je weg wilde stoppen. Dus je hebt meer en meer nodig van de opvulling, en de vorm van opvulling gaat steeds ergere, extremere vormen aannemen.

Het kromme is dat je je uiteindelijk zonder al die opvulling, steeds onprettiger gaat voelen. Je kunt je zelfs op een gegeven moment minder compleet voelen zonder opvulling, terwijl het juist het tegenovergestelde is!

Hoe kom ik van de neiging tot opvulling af?

Je hebt vast wel eens geprobeerd om je neiging tot opvulling te verminderen. Je hebt dit dan bewust of onbewust gedaan. Denk bijvoorbeeld aan Nieuwjaarsvoornemens: ik ga stoppen met roken, met drinken, ik ga op dieet, ik ga sporten, etc.

Je ziet soms dat je dan een tijdje van je opvulling afkomt. Er is in ieder geval verlichting te zien in vergelijking met voorheen. Denk bijvoorbeeld aan emotionele eters. Die kunnen bijvoorbeeld wekenlang hun best doen om zich aan een strak voedingsregime te houden, totdat er iets gebeurt dat hun volledig uit het lood slaat en ze in 2 dagen alle inspanningen van hun regime teniet doen. Ze voelen zich dan slappelingen en gaan door met hun negatieve bevestigingspatroon (het eten is voor deze mensen continu een herinnering dat ze ooit gekwetst zijn en ze houden zich in deze emotionele gevangenis door hun eetgedrag).

Leef je in: zou jij aan deze emotionele eter jouw “oplossing” kunnen aandragen?

Het kan nooit kwaad om eens stil te staan bij al je zogenaamde “slechte gewoonten”. Hou eens in het begin op met het “slechte gewoonten” te noemen. Dan veroordeel jezelf, wat niet de bedoeling is. Want wat waren deze slechte gewoonten ook al weer?

Juist, het is opvulling van een leegte. De leegte die ontstaat door zware, onverwerkte emoties als verdriet, boosheid, etc.

Je mag jezelf dus niet veroordelen omdat je jezelf opvult. Want het is tot nu toe de enige manier geweest waarop je om kon gaan met je leegte. Het is als een bescherming geweest omdat je niet kon omgaan met je emoties. En het is niet door het eten / roken / drinken (etc) dat je je slecht gaat voelen, maar puur door de herinnering aan waar je gewoonte (de opvulling) voor staat! Want iets willen opvullen is als een koptelefoon opzetten om vervelend geluid af te blokken. Je weet dat het geluid er is, en je weet dat je het geluid niet prettig vindt. Dus je houdt je koptelefoon maar op. Want je hoort misschien dan wel de mooie geluiden niet meer, ook de vervelende geluiden zijn er niet meer. Je kunt je hele leven je koptelefoon ophouden als je wilt!

Of je kunt langzaam je koptelefoon afdoen en gaan luisteren waar je nu eigenlijk door geraakt bent. Je kunt de deksel van je bodemloze put halen en eens voorzichtig naar binnen kijken.

Er is maar 1 ding waar je die bodemloze put mee kunt vullen! En dat is met jezelf. Met je gelukkige, vrije Zelf wel te verstaan. Deze put is echter gewend zich enkel te vormen naar opvulling. Alles wat opvulling is, dat past in je put. Vreugde voelt daarom soms ook vreemd aan: “he dit hoort hier niet. Ik hoor me niet vreugdevol te voelen. Waar is mijn oude, vertrouwde gevoel van emotionele leegte?”. Vreugde kun je daarom ook spontaan ontkennen of wegstoppen omdat het niet in de put lijkt te passen. Want je bent gewend dat er in je put enkel ellendige dingen zich schuil houden!!!

Je moet wel eerst voor jezelf inzien wat je eigenlijk in jezelf aan het opvullen bent. Dat is meestal “een tekort aan iets”. Bijvoorbeeld zelfliefde. Het heeft vaak zijn oorsprong in de jeugd, waar je leert dat je niet volledig jezelf kunt zijn, of mag zijn. Je omgeving heeft het je moeilijk gemaakt en je kon niet anders dan ervoor weg rennen. Je had toen niet de emotionele middelen om jezelf veiligheid te geven. Maar je kunt het nu wel tegen jezelf zeggen:

“Ik ben goed zoals ik ben, wat men ook heeft gezegd. Ik wil gaan inzien welke kant in mij gekwetst is. Ik wil mijn gekwetste kant gaan omarmen en ervan gaan houden. Ik kon vroeger niet anders, maar ik wil geen verdriet meer hebben om wie ik ben. Ik wil mijn verdriet en boosheid uiten en de plek in mijn hart vrij maken van alles wat ik niet meer nodig heb. Alles wat ik heb willen beschermen, zal mijn mooiste kracht gaan worden. Ik ben vroeger gekwetst en hiervoor zal ik mijn tranen laten stromen. En dat zal mij genezen!”.

Verwerking van deze emoties kun je zelden alleen doen! Hiervoor zijn er gelukkig fijne mensen in de wereld geroepen die je hiermee kunnen helpen. In het systeem in Nederland of België mag je dan naar de psycholoog, of psychiater. Of als je beter verzekerd bent, naar de alternatief genezer.

Zelf ben ik geen voorstander van psychologen of psychiaters. Ze hebben hun waarde in hun vak, absoluut. Ze hebben hard geleerd om te verklaren waarom mensen zich op een bepaalde manier gedragen en hebben geleerd om hier stickers en een behandeling op te plakken. Maar ze werken in de meeste gevallen vanuit een boekje, wat door anderen geschreven is. Dat is nou eenmaal de manier van hoe de zorg in veel landen geregeld is.

Mijn persoonlijke mening is: de echte therapeut die jou wat kan leren, is de therapeut die jouw persoonlijke stukken zelf ook heeft meegemaakt. De zogeheten ervaringsdeskundigen! De mensen die in diezelfde emotionele goot hebben gelegen en zich er met pijn, moeite en veel tranen hebben uit weten te werken. Denk aan het meisje wat vroeger een eetstoornis had en het heeft overwonnen: die begrijpt als geen ander hoe een emotionele eter zich voelt. De mensen waarvan je weet dat ze zelf diep zijn gegaan, daar kun je (vind ik) wat van leren.

Samen met iemand anders kun je stapje voor stapje in je leegte kijken. Wat zit daar allemaal? Wat is er over van mijn verdriet van toen? Welke mooie persoon schuilt er in mij, welke kanten heb ik nog helemaal niet ontdekt?

Ik wens je sterkte met worden wie je bent……

Groet,

Peter

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *